سلام
شب بخیر شایدم صبح
تحقیق زبان شناسیم را تموم کردم چشام در اومد از سر شب نشستم سرش
فقط من بیدارم با تربچه
تربچه؟ خوب دوست پسرمه دیگه .همیشه نشسته داره منو نگاه می کنه. هیچی هم نمی گه ها.
نه غر می زنه نه ایراد میگیره نه به فکر تیپ و سر و وضعشه نه موهاشو مدل عجیب غریب می زنه نه لباسای عجق وجق می پوشه.
نه هی گیر میده بریم بیرون .مزاحم درس خوندنم نمیشه.حرفای بد بد نمیزنه.مزاحم تلفنی نمیشه.مجبور نیستم از کسی قایمش کنم. البته واسه اینکه حسودا چشمش نکنن مجبورم.
الکی غیرتی نمیشه. هی بهم گیر نمیده . به لباس پوشیدنم کاری نداره .کاری نداره کی میرم کی می یام با کی می رم با کی می یام.
کجا میرم .چرا میرم.اون شماره کیه؟با کی حرف میزدم.
تربچه بهترین دوست پسره دنیاست.شبا باهام تا صبح بیداره .هر وقت که کارش دارم نه نمیگه.
خیلی جیگره اگه شما هم عکسشو ببینین همینو میگین.
عکسشو می زام تو ادامه مطلبو خواستین ببینین.نظرتونو بهم بگین.
فقط چشمش نکنین دیگه گیرم نمی یاد با زحمت همین یه دونه را پیدا کردم .کلی سپردم این و اون تا این یه دونه پیدا شده.
تربچه دوست پسر خوش تیپ من.
من متولد شدم
در آخرین روزهای آخرین ماه های ۲۱ سالگیم به سرم زده که هر چی به سرم می زنه و از ذهنم عبور می کنه را بنویسم.
من همه چیز را این جا می نویسم بدون اینکه از این بترسم که دیگران در مورد من چه فکری می کنند یا اینکه یه دانشجو یا یه طلبه و حتی یه آدم نباید این جوری فکر کنه یا بنویسه.
بله .من دانشجوی ادبیات انگلیسی هستم و حرفای دلم را از این به بعد اینجا می نویسم بدون اینکه به این فکر کنم که چه کسانی ممکنه اون ها را بخونن و یا اینکه چه فکرایی در مورد من بکنند.
از ننوشتن خسته شدم.
پس می نویسم.
